" 'Ciociu, powiedz coś do mnie; boję się, jest tak ciemno'. Na co ciotka zawołała: 'Ale co ci z tego przyjdzie? Przecież i tak mnie nie zobaczysz'.
'Nie szkodzi' - odparło dziecko - 'Kiedy ktoś mówi, robi się jasno' "
Z. Freud 1905/1999
"Kiedy ktoś mówi, robi się jasno" - to chyba najlepsza definicja tego, czym jest psychoterapia psychoanalityczna. To osobiste spotkanie dwóch osób - terapeuty i osoby poszukującej pomocy - aby uczynić to, co jest w nas zaciemnione, niejasne, zamglone, a więc budzące niepokój, smutek, czy złość - jasnym i zrozumiałym. To wspólne nazywanie, nadawanie znaczeń i rozumienie. Zapraszam.
Psychoterapia psychoanalityczna jest terapią zaburzeń emocjonalnych opartą na analizowaniu, czy badaniu psychiki korzystając ze swobodnych skojarzeń (wszystkiego co przychodzi pacjentowi do głowy), analizy snów, myśli, fantazji, wspomnień, zachowań w powiązaniu z uczuciami. Terapeuta nie ogranicza, ani nie narzuca tematów/ problemów, które będą podejmowane. Psychoterapia polega na rozmowie, która wymaga aktywnego uczestnictwa obu stron - pacjenta i terapeuty. Czas trwania terapii nie jest z góry określany, ponieważ jest naturalnym, dostosowanym do możliwości, potrzeb i oporów podążaniem za rozwijającym się stopniowo procesem terapeutycznym. Sesje terapeutyczne odbywają się systematycznie, regularnie, z określoną częstotliwością. Ta stałość jest bardzo ważna, bo pozwala zbudować więź między pacjentem a terapeutą oraz sojusz terapeutyczny, co z czasem umożliwia wyłanianie się najbardziej osobistych doświadczeń, fantazji i uczuć. Ponieważ dopiero zrozumienie siebie i tego, co leży u źródła objawów, czy problemów daje możliwość stabilniejszej zmiany.
Psychoterapia psychoanalityczna jest terapią zaburzeń emocjonalnych opartą na analizowaniu, czy badaniu psychiki korzystając ze swobodnych skojarzeń (wszystkiego co przychodzi pacjentowi do głowy), analizy snów, myśli, fantazji, wspomnień, zachowań w powiązaniu z uczuciami. Terapeuta nie ogranicza, ani nie narzuca tematów/ problemów, które będą podejmowane. Psychoterapia polega na rozmowie, która wymaga aktywnego uczestnictwa obu stron - pacjenta i terapeuty. Czas trwania terapii nie jest z góry określany, ponieważ jest naturalnym, dostosowanym do możliwości, potrzeb i oporów podążaniem za rozwijającym się stopniowo procesem terapeutycznym. Sesje terapeutyczne odbywają się systematycznie, regularnie, z określoną częstotliwością. Ta stałość jest bardzo ważna, bo pozwala zbudować więź między pacjentem a terapeutą oraz sojusz terapeutyczny, co z czasem umożliwia wyłanianie się najbardziej osobistych doświadczeń, fantazji i uczuć. Ponieważ dopiero zrozumienie siebie i tego, co leży u źródła objawów, czy problemów daje możliwość stabilniejszej zmiany.
Psychoterapia psychoanalityczna polega na tworzeniu relacji pomiędzy terapeutą a pacjentem, w ramach której mogą być pomieszczone i zrozumiane nasze dotychczasowe doświadczenia, różne zagmatwane, sprzeczne, niejasne uczucia, pragnienia i lęki oraz sposoby bronienia się przed nimi. Ten cały psychiczny świat człowieka tworzył się w znaczących relacjach w przeszłości i jest nieświadomie przenoszony na teraźniejsze relacje, związki, w tym relację z terapeutą oraz przeżywanie samego siebie. Pomimo naszej woli i starań jesteśmy często bezradni wobec czegoś, co jest w nas sprzeczne, nierozpoznane, nieświadome. Powtarzamy w życiu "stare błędy", nieświadomie prowokujemy przykre, źle kończące się dla nas zdarzenia. Z jednej strony pragniemy zmiany, ale z drugiej strony, często czujemy opór przed zmianą, który w dużej mierze jest nieświadomy, wynika z lęku przed nieznanym i zmierza do utrzymania poprzedniego, starego stanu rzeczy. Nasze sposoby bronienia się powstały zwykle po to, aby chronić nas przed bólem i lękiem, choć często nie są one dla nas korzystne.
Psychoterapeuta może zaoferować lepsze wsparcie tej części osobowości, która wspiera zmianę sposobów radzenia sobie i rozwój oraz stawia czoło konfliktom i bólowi, które pojawiają sie w przebiegu przyglądania się sobie. Może zaoferować profesjonalną pomoc w przemyśleniu, zrozumieniu i poukładaniu trudności i problemów, które są źródłem cierpienia, utrudniają życie, osiąganie ważnych celów, uniemożliwiają nawiązywanie i utzrymywanie dobrych związków z innymi ludźmi.
Psychoterapeuta może zaoferować lepsze wsparcie tej części osobowości, która wspiera zmianę sposobów radzenia sobie i rozwój oraz stawia czoło konfliktom i bólowi, które pojawiają sie w przebiegu przyglądania się sobie. Może zaoferować profesjonalną pomoc w przemyśleniu, zrozumieniu i poukładaniu trudności i problemów, które są źródłem cierpienia, utrudniają życie, osiąganie ważnych celów, uniemożliwiają nawiązywanie i utzrymywanie dobrych związków z innymi ludźmi.
Rzeczywistość wewnętrzna nie jest tożsama z rzeczywistością zewnętrzną, bo doświadczamy świata przez soczewkę wewnęrznego postrzegania. Wiele w naszym życiu zależy od zdolności radzenia sobie z różnymi trudnymi uczuciami, od tego, czy uda się zrozumieć rozegrania uczuć w działaniu (sytuacje, kiedy zamiast coś czuć, odreagowujemy te uczucia, nie mając ich świadomości). Wiele zależy też od tego, czy rozwiniemy myślenie i pojawi się w nas umiejętnośc znoszenia bólu psychicznego. Zalążki tych zdolności kształtują sie na początku życia, wtedy, gdy osobowość zaczyna zyskiwać strukturę. Psychoterapia psychoanalityczna daje możliwość poznawania i pewnego rekonstruowania naszej osobowości, poszerzając rozumienie siebie, pojemność na różne uczucia i zdolność radzenia sobie. W pewnym sensie całe ludzkie życie to jeden długi okres przejściowy. Wszyscy nieustannie zmagamy się z granicznymi czy też przejściowymi stanami ciała i umysłu. Zmiany i problemy, które niesie życie, nigdy się nie konczą, ale dzięki terapii można je coraz lepiej rozumieć, znosić i przekształcać w okazje do rozwoju.
Decyzji o podjęciu psychoterapii psychoanalitycznej często towarzyszy niepokój, że mogłaby ona spowodować niekończącą się zależność pacjenta od terapeuty. Gdy przebieg psychoterapii jest korzystny, pacjenci uwewnętrzniają relację z terapeutą. Owa uwewnętrzniona relacja wspiera pacjentów podczas terapii, potrafi przetrwać koniec terapii i rozwija się po zakończeniu leczenia, dzięki czemu pacjent staje się silniejszy, bardziej niezależny. Zakończenie terapii jest wspólną decyzją pacjenta i terapeuty.
